Menu
Terug naar overzicht

De jubileumdag van de SHD (deels) door de ogen van een gids

Geplaatst op 09-10-2019

Woensdag 25 september 2019 stonden voor 12.00 uur twee zeer nostalgische bussen van ‘de Tuinderij’ klaar om de deelnemers van de SHD bij sporthal Cleijn Duin op te halen voor een feestelijk dagje uit. Dat was vanwege het tienjarig jubileum van de SHD waar alle leden van de bewonerscommissies voor waren uitgenodigd. De ene bus was vol, had ook geblindeerd ramen, dus mijn vrouw en ik werden door Nel van Dam van de organisatie geleid naar de open bus met het klapperende zeil. Daar werden we meer dan hartelijk begroet door buschauffeur Wim en Aad, blijkbaar onze gids deze dag maar… niemand kende het programma. Gezien de leeftijden van de deelnemers zouden we geen toiletpotrace en levend tafelvoetbal gaan spelen in ‘de Tuinderij’ in De Lier. Dat deden we wel op zondag 1 september toen we daar met ons koor Vocalis een dagje uit mochten beleven.

Maar wat werd het dan wel bij deze feestdag? Ik heb van de gids Aad van Meurs van onze bus zijn blogtekst mogen lenen om ‘door zijn ogen’ te kijken naar ons uitje. En voor de foto’s van deze feestelijke dag kan natuurlijk iedereen ook op deze site en de Facebookpagina van de SHD terecht. Hoe begon Van Meurs zijn dag?: ,,Als je je verkijkt op de tijd, kan dat ook een voordeel opleveren. Zo ook vandaag, waar ik met een grote groep mensen op pad ben namens ‘de Tuinderij’. Waar ik normaliter pas in zou stappen als de mensen bij ‘de Tuinderij’ aangekomen zijn, rijd ik nu mee om hen ter plekke al welkom te heten. In mijn aankondiging staat 11:30 uur, ik ga echter een uurtje eerder op weg naar ‘de Tuinderij’. Mouwen opgestroopt omdat mijn jasje bij een eerder evenement vermoedelijk per abuis is meegenomen, waardoor ik een jas heb, waar ik in hang. Met name de mouwen is een probleem of mijn armen zijn te lang. Ik stroop de mouwen op, zodat men het niet in de gaten heeft.”

Ik heb er niks van gemerkt, maar wel van het vochtig zijn in de bus. Hoe kwam dat volgens Aad?: ,,Omdat ik te vroeg ben, heb ik de gelegenheid om met een van de bussen mee te rijden om mensen op te halen in Katwijk. Hardlopend schiet ik achter de tweede bus aan om tegen de deur te kloppen. Hierop stopt de chauffeur, die mij en onze passagiers, veilig gaat rondrijden. ,,Wim”, zegt hij, als hij zich voorstelt. We hebben elkaar eerder gezien en hebben een gezamenlijke hobby. We zijn beiden Sinterklaas. ,,Heb jij al optredens staan?”, vraagt hij. Ik kan het beamen. De eerste bezoeken zijn inderdaad al geboekt. Dan is het opletten omdat we de ‘grote’ weg op gaan. Wanneer we net weg zijn en ik wil gaan zitten, kom ik tot de ontdekking dat er veel water op de stoelen ligt. Wat is het geval? We rijden met de open bus, waar de avond voorafgaand aan de rit een zeil overheen is getrokken. Vlak voordat we weggaan is er een flinke bui gevallen. Door het klapperen van het zeil ‘regent’ het in en zijn de zitplaatsen zeiknat. Even heb ik overwogen mijn jasje uit te trekken en te gebruiken als droogdoek. Wim heeft echter een beter idee: ,,We bellen de organisatie waar we de mensen ophalen en vragen of zij wat handdoeken mee willen brengen.” Ik neem de telefoon ter hand en bel. ,,Geen probleem”, hoor ik aan de andere kant. Mooi, dat is geregeld.”

Nel van de SHD is ook op alles voorbereid, middels haar handdoeken werd het een droge overtocht naar De Lier. Maar hoe heeft Aad, onze gids, dat beleefd?: ,,We rijden achter de andere bus aan van ‘De Tuinderij’, richting Wassenaar en Katwijk. We hebben bekijks. Mensen draaien hun nek om als ze de bussen voorbij zien rijden. Er staan al mensen te wachten als we arriveren in Katwijk. Even inschattend: ik ben de jongste vandaag. Bij het instappen gaat het maar net goed als een automobilist rakelings langs me heen rijdt terwijl ik bezig ben een oudere vrouw naar binnen en boven te helpen. Een voorbij fietsende moeder met kindje achterop hoor ik hele lelijke woorden zeggen. Ook zij wordt bijna geraakt.

Als iedereen is ingestapt gaan we op weg terug. Terug naar ‘De Tuinderij’. Daar ontvangt het gezelschap een lunchpakket en een flesje water, waarna we op pad gaan. Nog even doe ik met de thuisbasis en de gastheer van de andere bus de briefing. We krijgen een kistje mee met tekst, foto’s en telefoonnummers van de te bezoeken adressen in de gemeente Westland.”

Aankomst bij De Tuinderij in De Lier

En natuurlijk werden we van de SHD bijgepraat over het Westland en haar geheimen, geheimen die we deels deze middag gingen aanschouwen. Aad: ,,Onderweg mag ik vertellen wie de Westlander is wat voor soort mens het is en wat hij zoal doet. Ik mag over bedrijven en bezienswaardigheden vertellen terwijl op de achtergrond muziek klinkt van de ‘Kromme Jongens’. Al snel proef ik een heerlijke sfeer in de bus. Soms wordt het stil als ik vertel, op andere momenten gaat men tijdens mijn verhaal lekker door met hun verhaal. Het mag allemaal, het is hun dag.”

Waar onze bus een orchideeënkwekerij ging bezoeken vertrok de andere bus vanuit De Lier naar een zeer moderne rozenkwekerij. Aad vertelde er prachtig over in zijn blog: ,,Na een rit door het Westland arriveren we bij Optiflor. Een bedrijf dat zich heeft gespecialiseerd in orchideeën. En niet zomaar deze bloemen maar topkwaliteit. Zij behoren tot de top 10 in het telen van deze bloemen. Bij Optiflor worden we ontvangen door Aad. Aad is een ZZP-er die er zijn vak van heeft gemaakt om het Westland te promoten en dat doet hij met passie. Mijn gezelschap settelt zich in de bedrijfskantine waar men een kopje koffie krijgt aangeboden. Dan is het woord aan Aad. Ook hij vertelt over die typische Westlander en dan met name over de kweker. ,,Wat is een goede kweker?”, vraagt hij zijn publiek. Het blijft even stil. Dan zegt hij: ,,Een goede kweker heeft groene vingers, heeft een groen hart en heeft groen bloed door zijn aderen stromen.” Hij vervolgt met ,,En hij heeft groene ogen.” ,,Daarom”, zegt hij, ,,kunnen bijvoorbeeld Japanners, Chinezen en Koreanen nooit een goede kweker worden, zij hebben namelijk allemaal bruine ogen.” Na inhoudelijk, maar kort, nog even over de teelt, de grond, de bestanddelen voor een mooie plant en teelt te hebben besproken, gaan we de kas in. Bij de ingang van de kas krijgen we een paars gekleurd pyjamajasje aan. Een print, met uiteraard, orchideeën. De paarse phalaenopsis. Ook gaat er een blauw slofje over de schoenen en dan mogen we de kas in.”

De bezoekers in de kas van de orchideeënkwekerij

Hier moet je zeker als lezer van dit reisverslag van de jubileumdag, gecombineerd met de blog van Aad onze gids, zeker even de kleurrijke foto’s bekijken. De gids schreef er verder over in zijn blog: ,,Aad vertelt enthousiast over de gang van phalaenopsis. Van klein plantje tot volwaardige te veilen plant. Een proces van zo’n anderhalf jaar. Hij geeft aan dat innovatie van groot belang is bij het proces, maar ook de passie en het enthousiasme om dagelijks 24/7 bezig te zijn met het bedrijf. Niet voor niets gaan bedrijven vaak van overgrootvader, naar opa, naar vader en dan op zoon. ,,Je kunt studeren wat je wilt”, zegt Aad, ,,Wageningen of in het buitenland, als je niet de kenmerken hebt van een kweker, wordt het niets.” Na een goed half uur, gaan de jassen weer uit. Een van de deelnemers wil zo’n jas wel mee naar huis nemen, maar ze zijn geteld en dat mag niet. De slofjes zie ik stiekem in de tas verdwijnen.”

Orchideeën, orchideeën en nog eens orchideeën

Toen gingen beide bussen naar een unieke plek aan de Nieuwe Waterweg. Maar niet zonder een nostalgisch pechmomentje constateerde Aad onze gids in de bus: ,,Aangekomen bij de bus blijkt dat het zwaailicht, dat op het dak van de bus is gemonteerd, is losgeraakt. Chauffeur Wim haalt even een ladder en haalt het zwaailicht van het dak. Dan gaan we opnieuw op pad. Het wordt een race tegen de klok omdat we ook nog bij de Maeslantkering willen gaan kijken en dan het liefst binnen. Onderweg passeren we het bedrijf Koppert Cress. Ik vertel er over en geef aan dat eigenaar Rob Baan ook voorzitter is van het Varend Corso. Slechts weinigen kennen het fenomeen, ze verwijzen naar hun eigen bloemencorso. Een corso is het ook al doen wij Westlanders dat op het water. Met wat stevig draaien, de bus heeft geen stuurbekrachtiging, stuurt Wim de bus door de dorpjes richting Maeslantkering. Gaan we het halen? Om vijf minuten voor vier arriveren we bij het ‘Keringhuis, Publiekscentrum Water’. Ook de andere bus, die een andere route reed is inmiddels aangesloten. Er is enige twijfel, ‘mogen we nog naar binnen?’ De vrouw achter de kassa moet het even overleggen. Wanneer een man in het donkerblauw gekeurde shirt naar de balie komt, geeft hij aan dat we gratis naar binnen mogen. Er is geen tour met gids meer ,,en….” zegt hij, “u moet met een half uur weer vertrekken.” Een mooie deal waar we graag gebruik van maken.”

Natuurlijk word je van zo’n Westlandsafari best dorstig en hongerig en dat schatte onze gids perfect in: ,,Na een half uur is het genoeg geweest en stapt iedereen weer in. We gaan terug naar ‘De Tuinderij’. Onderweg promoot ik de activiteiten bij ‘De Tuinderij’ nog maar eens voor mijn gezelschap. Om exact vijf uur, de afgesproken tijd, rijden we het terrein weer op. Ik neem afscheid, krijg applaus en help de mensen nog even uit de bus. Een van de deelnemers fluistert in mijn oor dat ze met haar hele gezin, kinderen en kleinkinderen een afspraak gaat maken voor een bezoek aan ‘De Tuinderij’. Ik krijg een hand en glimlach van alle deelnemers. Ze hebben genoten, krijg ik te horen. Dat is mooi. En ik weet het zeker: Volgende keer mogen ze me weer bellen voor zo’n toertje. Ik doe het met plezier.”

Een groter compliment konden we als gasten van de SHD niet krijgen. We gingen naar een grote nostalgisch aangeklede woonkamer uit de tijd van de televisieserie ‘De Glazen stad’ en ‘Toen leek geluk nog heel gewoon’ van Gerard Cox (zie de foto’s). Met een heerlijk glas, gevolgd door een fantastisch koud en warm buffet met een echt Italiaans schepijsje als afsluiter konden de bewonerscommissieleden elkaar ook ontmoeten.
Het was al met al keurig verzorgd door de SHD. En toen de koffie en thee op was, kon er maar één man deze dag afsluiten en dat was natuurlijk… voorzitter Cees Oostindie van de SHD. Zijn toespraak is ook op deze website terug te vinden.

In de rij voor ijs…..

Het was al met al keurig verzorgd door de SHD. En toen de koffie en thee op was, kon er maar één man deze dag afsluiten en dat was natuurlijk… voorzitter Cees Oostindie van de SHD. Zijn toespraak is ook op deze website terug te vinden.

Om 21.00 uur hadden de bussen ons, zonder de gidsen, weer veilig teruggebracht in Katwijk en kwam er een einde aan een zeer geslaagd jubileumfeest. Dank aan de SHD.

En noteer allen woensdagavond 20 november 2019 in de agenda. Dan wordt de jaarlijkse huurdersavond in Tripodia georganiseerd. U komt toch ook?

Gerard Bol.  

Foto’s: Gerard Bol.  

p.s.
Zie voor meer verhalen van de gids en duizendpoot Aad van Meurs ook zijn website: https://www.meursies.wordpress.com.

Terug naar overzicht
Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *